Geschiedenis van de Shih Tzu

De Shih Tzu. Vraag op straat aan iemand wat dat is, en een hoop mensen zullen je heel vreemd aan kijken. Ze denken dat je het over eten hebt, of misschien denken ze zelfs wel dat je gek geworden bent. Niet zo heel erg verwonderlijk. Ondanks dat toch een hoop mensen een Shih Tzu hebben, is het ras toch niet zo heel erg bekend. Maar wat is een Shih Tzu dan?
Een Shih Tzu is een kleine, een beetje mysterieuze, langharige oosterse gezelschapshond van ongeveer 26 cm hoog.

De naam Shih Tzu heeft behoorlijk wat betekenissen.
Je hebt allereerst Shih-tze-Kou, of zoals het bekender is Shih Tzu, wat Tibetaanse Leeuwhondje, of Lhasa Leeuwhondje betekend. Andere benamingen zijn o.a. Chrysantenhondje, naar een zeer geliefde bloem in China, en Leeuwhondje van Mantsjoerije.
In China is met stelligheid verklaard dat dit ras een afstamming zou zijn van de heilige "Drakenhond". Zelfs de naam van dit kleine, fijne ras is omgeven in een waas van mysterieuze legendes.
De Shih Tzu draagt het hoofd met verwaande air omhoog, zo van "Mij maak je niets!" en de lange volle staart in een fraaie boog op de rug. Net zoals het oor van een theepot.

Tibet.. Het geheimzinnige land, en ontzettend koud, wordt als het vaderland van de Shih Tzu beschouwd door zowel de Chinezen als de Tibetanen.
Het is een Tibetaans ras wat de laatste eeuw vooral in China werd gefokt. Maar wanneer ze daar nou precies terecht zijn gekomen kan niemand je precies vertellen.
Het allereerste bericht stamt uit documenten van ongeveer 624 na Chr. ten tijde van de Tang-Dynastie, toen koning K`iu Tai van Viqur een paartje honden aan de regerende Chinese vorsten als geschenk gaf.
Waarschijnlijk kwamen deze hondjes uit Fu Lin, het middelpunt van het toenmalige Byzanthijnse Keizerrijk. In latere documenten vond men meer over ze in de periode van 990 tot 992 na Chr.

Ze waren klein, intelligent en huiselijk en meestal zaten ze aan weerskanten van de keizerlijke troon te kwispelen als er gasten kwamen bij het keizerlijk paar.
Ook Marco Polo sprak in zijn reisverhalen al over kleine, goudkleurige hondjes die de keizer gezelschap hielden, maar die ook bij de bevolking gehouden en gefokt werden.

Een ander verhaal over de introductie in China is, dat ze uit Tibet kwamen ten tijde van de Mantsjoe Dynastie als eerbetoon aan het Chinese gerecht, als een herinnering aan de god van het leren Manjusri (boeddha) Die god scheen een klein hondje bij zich te hebben dat zich in een leeuw kon veranderen als er gevaar dreigde, zodat hij zijn meester kon verdedigen en in veiligheid kon brengen.
De Groot Lama van Tibet gaf deze hondjes "als geschenk als bewijs van erkentelijkheid" aan het keizerlijk hof in Peking. Maar echt vrijwillig zal dat niet gegaan zijn, aangezien Tibet in die tijd bezet was door China.

De hondjes werden gefokt in het keizerlijk paleis, dat gelegen was in een deel van Peking, wat ook wel de Verboden Stad werd genoemd.
Veel van hen is bewaard gebleven in het keizerlijk hondenboek.
De honden die in de 16e eeuw werden gefokt kwamen waarschijnlijk van de Lhasa Apso of de Tibetaanse Terriër.
Ze waren echter te groot voor het gevoel van de Chinese hofdames, en er werd bevolen ze kleiner te fokken.
Soms zal er ook wel gekruist zijn met de Pekingees, wat bijvoorbeeld ook gebeurde in 1952 in Engeland. Toch zijn er ook nog berichten bewaard waarin heilig wordt verklaard dat de Shih Tzu een op zichzelf staand ras is, waarbij scherp op de raszuiverheid wordt gelet.
Maar desondanks werd het een "imperial dog", een keizerlijke hond dus, die alleen aan het hof gefokt mocht worden.
De honden hadden ook een echt keizerlijk leventje. Ze sliepen op kostbare zijden kussens, werden aan alle kanten beschermd en vertroeteld en aten alleen de meest delicate gerechten. Zeker is in ieder geval dat deze hondjes als kostbaarheden werden beschouwd. Te kostbaar voor het gewone volk.

Bij de Shih Tzu zijn alle kleuren toegestaan, maar de kleuren honing, goud en geel hadden de voorkeur van de keizerin, omdat geel de keizerlijke kleur was.
Een witte bles op het voorhoofd en een witte staarpunt werden echter hogelijk geprezen. De witte bles op het voorhoofd was het teken van de duimafdruk van boeddha, een teken dat het gezegende hondjes waren.
Er zat een geestige en lieflijke kwaliteit aan deze kleine ragebollen van zijden haar dat de chinezen, en niet alleen de chinezen, aantrok.
De Shih Tzu is het resultaat van ontelbare generaties lang zeer voorzichtig fokken. Omdat ze speciaal werden gefokt naar de gelijkenis van de legendarische Boeddha Leeuw, werden hen ook formidabele krachten toegekend.
Een oud Tibetaans spreekwoord zegt: " Ze brengen geluk, daarom is het een eer als men er een mag ontvangen!" Oorspronkelijk werden deze hondjes nooit verkocht, je kon ze alleen maar krijgen als geschenk.

Van de uitgebreide fokkerij aan het hof van de laatste keizerin T`zu Hsi zijn nog talrijke berichten van ooggetuigen bewaard gebleven.
De fok stond onder zeer strenge keizerlijke controle en werd strikt gescheiden gehouden van andere rassen.
Maar helaas. Na de dood van de keizerin in 1908 hield dit op. En na de val van de Qing- Dynastie in 1911 zijn er veel hondjes verloren gegaan. Later gingen de Chinezen ze weer fokken, maar die weigerde ze te verkopen, en de enkeling die werd gegeven als geschenk, haalde vaak niet levend het land waar ze naartoe zouden gaan.